Onderstaande stukje kwam voort uit een oefening dankzij Susanna haar cursussen, te leren associëren en er op los te schrijven. Wat betekent je naam, waar komt hij vandaan?

Mijn naam is oorspronkelijk uit het Grieks, afgeleid van Catharina en betekent puur, zuiver.

Ik ben heel blij met mijn naam… Hierdoor beland ik zomaar in…

Scheidingslijn

Ik zie de man wegrennen en ik voel de angst door mijn lijf heen schieten. Hier sta ik dan met mijn grote mond. Weggehoond door de mannen omdat ik als meisje ook wilde helpen. Ik had maar een taak, het begin van de straat bewaken en niemand doorlaten. Ik kreeg mijn taak alleen maar voor elkaar omdat mijn familie ouder is dan die eikel van een Tino, die mij graag een kopje kleiner wil maken, omdat ik in zijn ogen een veel te grote mond heb, maar vooral, omdat ik niet wil buigen om zijn vrouw te worden.

Na mijn dappere kreet dat ik de straat wilde bewaken, kwam hij dreigend voor me staan. Zijn donkere ogen tot kleine spleetjes samengeknepen, de mond in een lelijke grijns, zijn gele tanden blootgevend. Hij stinkt naar tabak, alleen dat is al een reden waarom ik van hem gruwel. Ik moet er niet aan denken die man een kus te geven. Ik heb braakneigingen alleen al bij de gedachte.

Maar vandaag won ik. De wedstrijd om wie de straat mag bewaken. Er komt weer een boot aan, ik zie het aan de reacties van de mensen op het eiland. Ik zie mensen met spullen aankomen die er niet doorgelaten worden. Op het eiland is sinds de komst van de boten een soort oorlog gaande.

Zij die voor zijn, zij die tegen zijn. Mensen die iets kunnen verdienen en mensen die denken dat ze iets kunnen verliezen.

Bij mijn vader zijn vorige week de ramen in gegooid omdat hij dekens had gebracht. Hoe ver moet het gaan voordat de wereld wakker wordt? Ik wil helpen maar ik wil ook geen partij kiezen. Dus kies ik voor het lafste wat ik kan doen, ik bewaak een straat waar niets kan gebeuren. En nu is er door mijn schuld toch iemand doorgelopen, omdat ik moest plassen.

Ik stond hier toen het gebeurde al vier uur. Zonder eten, zonder drinken. Een klein offer ten opzichte van wat de meeste mensen hier op het eiland moeten ondergaan. Ik was koud, verkleumd en ik moest plassen. In de zomer mag het hier dan de hemel op aarde lijken, het is hier al maanden Dante’s Inferno. De hel op aarde.

Net toen ik eindelijk om het hoekje bij Salinto op mijn hurken ging zitten en broek en mijn schoenen onder plaste omdat ik zo snel mogelijk mijn blaas probeerde te legen, zag ik de man aankomen.

Hij is oud, ik zag het aan zijn houding. Krom gebogen, kleine stapjes vooruit, het water klotsend uit zijn schoenen die hij had vastgebonden met elastiekjes. Een tas stijf tegen zijn lichaam geklemd; vastberaden een nieuw leven tegemoet te lopen. Ik plaste nog terwijl ik ging staan omdat ik luid geschreeuw vanuit de verte hoorde. Ik wist wat er ging komen en ik rende al terwijl ik mijn broek nog omhoog hees. En nu ren ik.

De man is de hoek om verdwenen en ik ren, ik voel mijn schoen van mijn voet vallen maar ik loop door, het is ijskoud op de straat en ik voel dat ik in iets stap wat pijn doet maar het maakt niet uit, ik moet mezelf straffen voor deze domme daad, het vertrouwen dat ik beschaamd heb. Ik ren en ren en sta hijgend stil voor de straat waarvan ik vermoed dat hij daar is in gegaan.

Geen beschermplekken hier, geen tenten, geen hekken, geen huizen. Verder op zitten twee kleine gaten in de grond. Ik weet precies waar ze zitten, omdat we daar vroeger speelden, verstopt voor de hele wereld. Alleen mijn vader wist waar hij me moest zoeken als ik niet op tijd voor het eten was. Ik loop het heuveltje op, ik hoor Tino schreeuwen: ze komen achter ons aan. Achter de heuvel moet de plek zijn en ik voel meer dan dat ik feitelijk kan weten, dat hij hier is.

Ik loop naar beneden en voel over de grond. Hier ergens moet het zijn. Ik voel nog eens en voel de aarde wegschieten. Ik val bijna naar beneden, word tegengehouden door een paar armen en kijk in de glinsterende bruine ogen van het oude mannetje.

Hij zegt niets. Ik ook niet. Ik krabbel terug omhoog. Ik hoor Tino dichterbij komen. Ik trek snel mijn dikke hulpverleningsjas uit en gooi die naar beneden. Prop de struiken er overheen en ren terug naar de straat waar ik een opgefokte menigte aan zie komen. Ik zwaai en gebaar wild dat ze terug moeten en de andere straat moeten nemen. De menigte stopt, aarzelt wat ze moeten doen. Tino komt dichtbij en hij kijkt me woest aan.

‘Ik wist dat je het niet kon.’ Hij spuugt van boosheid. Ik voel zijn speeksel op mijn gezicht terechtkomen. Ik voel een vlammende boosheid,  kijk hem onbewogen aan maar realiseer me dan dat ik het niet te bont moet maken. Dus kijk ik deemoedig naar beneden.

‘Je hebt gelijk gehad. Ik kan dit niet.’ Tino beent weg achter de grote groep aan.

Hij draait zich om.

‘Waar is je jas?’ Ik zie een achterdochtige blik op zijn gezicht komen.

Ik schreeuw dat ik daar over heen geplast heb, omdat ik zo nodig moest en het niet meer kon ophouden. Ik zie een blik van afgrijzen op zijn gezicht komen. Hij draait zich opnieuw om en voegt zich bij de groep die langzaam uit beeld verdwijnt.

Ik haal opgelucht adem.

Het voelt alsof ik iets goeds heb gedaan, al is de scheidingslijn tussen goed en kwaad heel dun.

Karin Bijl

Meer lezen van Karin? Ga dan eens naar Kaatjes blog

Wat is vertel eens…

Bijzondere verhalen en gedichten worden gedeeld op de pagina Vertel eens… van Leessst. Omdat schrijven ook een hobby is en Leessst er is voor iedereen die schrijft, heb ik besloten om deze speciale pagina op mijn site te maken.

De pagina is bedoeld om de verhalen en gedichten die zijn ontstaan tijdens de speciale Vertel eens-avonden te kunnen delen. Dit kan anoniem, met pseudoniem, met je eigen naam, maar in ieder geval altijd onder de voorwaarden en met toestemming van degene die het heeft geschreven.

Wil jij jouw verhaal of gedicht vertellen, schrijf je dan nu in voor de Vertel eens-avond van Leessst.

Hier vind je de agenda.

Meer weten over Leessst of het uitgeven van jouw verhalen of gedichten?

Stap voor stap naar het uitgeven van jouw boek

Schrijven

Trainen

Uitgeven

LEESSST, JOUW UITGEVERIJ IN SCHAGEN